I

Het was de duizendste keer dat Yulek wakker werd in het grijze appartement, hoog in een van de gigantische grijze torens, die als een tuinhekje om het eeuwenoude stadscentrum stonden. Hij vierde het jubileum niet, omdat duizend geen veelvoud is van drie honderd vijf en zestig, ook niet als je een eventuele schrikkeldag meetelt. Hij was zich er ook niet van bewust.

Één ogenblik voor het openen van zijn ogen ging zijn onderbewustzijn er nog vanuit dat hij in de kamer lag waar hij precies duizend nachten geleden nog had gelegen, in het ouderlijk huis tussen het gras en de bomen, en een lichte verbazing maakte zich van hem meester toen hij een moment later een muur zag waar volgens zijn ruimtelijk inzicht een deur had moeten zitten.