V

Terwijl verderop en zeven verdiepingen lager mensen in een depressieve ochtendfile stonden te kijken naar de druppeltjes op de voorruit, kon Julek niet kiezen welke sokken hij vandaag zou dragen. Hij was wakker geworden van de herrie van zijn bovenbuurvrouw, die door haar dikte niet kon bewegen zonder aardbevingen te veroorzaken en zich daar niet voor schaamde, en bovendien niet aan andere mensen dacht. Het water voor de aanmaakkoffie had al gekookt en stond nu ongestoord af te koelen, maar Julek was nog met zijn sokken bezig. Hij had de mogelijkheden weten terug te dringen tot twee laatste opties: een nieuw paar met Mickey Mouse erop en een ouder, zwart paar. Over dit, in de ogen van sommigen, kleine onderwerp hoorde hij zijn hoofd tientallen stemmen die het niet met elkaar eens wisten te worden en door elkaar schreeuwden. Er was een kamp dat voortdurend met nieuwe redenen vóór de nieuwe en tegen de zwarte sokken kwam, een kamp dat vurig pleitte tegen het dragen van de nieuwe en vóór het dragen van de zwarte, en ten slotte was er in het midden een cynische groep die vond dat het allemaal niet uitmaakte, want we gingen toch dood. (En onder hen waren enkele leden die vonden dat je júíst in een zinloos, op de dood afstevenend leven zelf betekenis moest vinden in kleine dingen zoals de juiste sokken dragen.)

Ondertussen was het water te koud geworden om nog goede koffie van te kunnen zetten.